|
|
وتا بخود می آییم می بینیم که چقدر زود دیر شده است |
|
|
بزرگترين سرمايه ي يک دل حرفهايي است که براي نگفتن دارد
قریب یک سال گذشت و من هنوز بر درگاهی به انتظار ایستاده ام . دوستانی که به هرطریق مرا مورد لطف قرار داده اند و منی که هیچ حرفی برای گفتن ندارم مگر پوزش . نمی دانم روزگاری که در آن زندگی می کنیم اسیر سیاستهای نهفته اش شده ایم که باوربودنمان نیز سخت است . بعضی اوقات بخود می گویم راستی فلسفه وجودی ماچیست ؟ بودن برای زندگی یا زندگی برای بودن ُ کاربرای زندگی یا زندگی بخاطر کار . مع الوصف امروز مجالی شد که برای بزرگواران دوباره تقریری بنویسم واعلام کنیم که هنوز زنده ایم و این چیزی نیست مگر دعای خیر شما دوستان . دعا می کنیم برای شما که همیشه سالم وسلامت وبزرگ باشید تا بزرگیتان موجب غرور ما باشد یاحق وبقول سایت کوچولو يادت باشه ...يادت باشه...
يادت باشه !!!
و بالاخره يادت باشه که ...!!! دل تخته ســـــــــــياه نيست که هر کي اومد روش بنويسه
و هر کس هم رفت بشه اسمشو پاک .
سبز سبز سبز باشید
|
||
|
2
نوشته شده در پنجشنبه دهم خرداد 1386ساعت 13:53 توسط آريا
|
|
||