هواالاشرف

ومن هرزمان که نیاز داشتم دستان گرمت را برویم می گشودی و این سرآغاز دیگری بود بروی رویاهایم و حال من چگونه دستانت را بگیرم تا خود سر آغازی باشم برای روزگار تنها بودنت .

باور می کنم که من هرگز نخواهم توانست حضور دستانت را در زندگیم بدون بودنت فراموش کنم

واما من مادر

قصه کهنه روزگار پیریت را می دانم که روزی مبتلا به آن خواهم شد وآیا آیندگان نیز بدون دیدن واقعیت های این قصه خواهند توانست حقیقت را پذیرا باشند  .

(ایضا" دوستانی گلایه کردن وگفتند چرا از خود نمی نویسی و این هم تقدیم به همه اون خوبان .)

تقدیم به همه بزرگ مردانی که تنپوش عشق پوشیدند تا کفن ما خاکیان بر قامتشان سنگینی نکند

هنوز جاده خاکی از رد پای نم باران دیشب خودش را نپوشانده بود که از دور گردو خاکی دشت را پر می کرد گویا عجله داشت تاخودش را از میان انبوه این غبار خلاص کند ولی می دانست نمی تواند .

آهسته از کنار من گذشت لبانش ترکهای خشکیده بی آبی را خوب می شناخت از دورلبخندی زد دستانش را بالا برد  ومن مبهوت چهره معصومانه اش بدنبال نگاهش رفتم و چند دقیقه بعد تانکر آب در میان دشت؟ لاله هایی را سیراب میکرد که گواه تشنگی معصومانه او بودند .

یادشان سبز باد وبزرگیشان جاودان .