با سلام وخسته نباشي

اول از همه از تمامي دوستان صميمي وخوب كه اين حقير را مورد لطف وعنايت قرار داده اند سپاسگزاري مينمايم .

بهرحال ما همه با كمك هم مي توانيم در هرچه پر بارتر شدن اين وبلاگ ها مشوق هم باشيم تا ايران نيز جايگاهي  وحرفي براي گفتن داشته باشد .پس همديگررا دوست داشته باشيم وبه پاس اين دوستي ها به هم احترام بگذاريم .و سعي كنيم بهم بياموزيم وياد بگيريم كه اين بزرگترين هديه است كه انسان مي تواند به هم نوع خود ارزاني دهد

دوستان جسارت وقلم فرسايي مرا ببخشيد خوشحال خواهم شد كه مرا به ميهماني ديدگانتان دعوت كنيد سبز وپاينده باشيد

---

در دل من چيزي است، مثل يك بيشه نور، مثل خواب دم صبح و چنان بي تابم، كه دلم مي خواهد بدوم تا ته دشت، بروم تا سر كوه . دورها آوايي است، كه مرا مي خواند . ))   گوش كن، دور ترين مرغ جهان مي خواند. شب سليس است، و يكدست، و باز. شمعداني ها و صدادارترين شاخه فصل،‌ماه را مي شنوند. *** گوش كن، جاده صدا مي زند از دور قدم هاي ترا چشم تو زينت تاريكي نيست. پلك ها را بتكان، كفش به پا كن، و بيا. و يا تا جايي، كه پر ماه به انگشت تو هشدار دهد و زمان روي كلوخي بنشنيد با تو و مزامير شب اندام ترا، مثل يك قطعه آواز به خود جذب كنند. پارسايي است در آنجا كه ترا خواهد گفت: بهترين چيز رسيدن به نگاهي است كه از حادثه عشق تر است.   من در اين تاريكي امتدادتر بازوهايم را زير باراني مي بينم كه دعاهاي نخستين بشر را تر كرد. *** من در اين تاريكي در گشودم به چمن هاي قديم، به طلايي هايي، كه به ديواراساطير تماشا كرديم. *** من در اين تاريكي ريشه ها را ديدم سالي گذشت وسالي ديگر در راه است زندگي در گذر وانسان در گير چوني وچراهاي زندگي  غم فراق عزيزان جانسوز و گريه زيباي نوگلان بهار زندگي وسوس انگيز.  باورها درجريان وروياها بي انتها. راستي ما در كجاي واژه هاي اين زندگي در جريان هستيم .در ميان بودنها ويا شدنها ؟ بين بودنها وشدنها به اندازه گناه يك عشق هميشه در اضطرابيم . حال كه فصل سرد زمستان گذشته است و بهار زيبا در راه است بياييد تن وجانمان را نيز بياراييم . ما به بيرون خود رسيده ايم .خانه تكاني نموده ايم رنگها را عوض كرده ايم مبلمان را نو كرده ايم پرده ها را حرير نموده ايم و غبار آينه ها را گرفته ايم . آيا هيچ فكر كرده ايم براي خود چه كرده ايم ؟ آيا سري به آينه دل هم زده ايم ؟  يا كه غبار نامهربانيها وكينه ها بر روي ان زنگار شده است ؟ آن چه كرده ايم براي ديگران بوده است كه بيايندو ببينند كه ما چقدر تميزيم چقدر خوش سليقه ايم چقدر زيبايي را دوست داريم . و ميبينيم كه برا ي خود هيچ نكرده ايم ( حداقل خودم را مي گويم ) هنوز  كينه ها در پشت اضطرابها خوابيده تا در فرصتي نيشتري بر او وارد آوريم وبه خود بگوييم ديدي من زرنگم با خره كار خودم را كردم و از ته دل به اين حماقت خود بخنديم . بياييد در اين بهار بهاري بنگريم بهاري فكر كنيم وبهاري ببخشيم بدون هيچ چشم داشتي.  آنقدر مهرباني نثاردوستان ونامهرباناني كه دلرنجوري از آنها داريم بكنيم تا  سبزترين هديه خنده برلبانمان جاري شود  اور كنيد به آرامش خواهيد رسيد     سردي است، و من افسرده. راه دوري است، و پايي خسته. تيرگي هست و چراغي مرده. *** مي كنم، تنها، از جاده عبور: دور ماندند ز من آدم ها. سايه اي از سر ديوار گذشت، غمي افروز مرا بر غم ها. *** فكر تاريكي و اين ويراني بي خبر آمد تا با دل من قصه ها ساز كند پنهاني. *** نيست رنگي كه بگويد با من اندكي صبر، سحر نزديك است. هر دم اين بانگ بر آرم از دل: واي، اين شب چقدر تاريك است! *** خنده اي كو كه به دل انگيزم؟ قطره اي كو كه به دريا ريزم؟ صخره اي كو كه بدان آويزم؟ *** مثل اين است كه شب نمناك است. ديگران را هم غم هست به دل، غم من، ليك، غمي غمناك است خوب دوست خوبم : مي داني دلبستگي ها بعضي اوقات شايد بنوعي بدتر از وابستگي  ها باشد خود را از روبرو تماشا كردم: گودالي از مرگ پر شده بود. و من در مرده خود براه افتادم. صداي پايم را از راه دوري مي شنيدم، شايد از بياباني مي گذشتم. انتظاري گمشده با من بود. ناگهان نوري در مرده ام فرود آمد و من در اضطرابي زنده شدم: دو جاپا هستي ام را پر كرد. از كجا آمده بود؟ به كجا مي رفت؟ تنها دو جا پا ديده مي شد. شايد خطايي پا زمين نهاده بود سعي كن كمي آرام باشي . هر زمان كه اضطرابي خواست تورا فرا گيرد به گوشه اي برو و خلوت كن وبنشين.  چشمان قشنگت را ببند و و بدنت را ريلكس رها كن آرام آرام به ذهنت برگرد. برگرد به زماني كه مي خواستي زندگي را به خداوند نصف كني برگردودر خودت رها شو وبگو تا از وجود نامحدود خودش به من وشما ببخشد باشد كه به آرامش برسيم سبزيتان پايدار. منتظر الطاف كريمانه شما هستيم آريا

سلام اميدوارم كه حالت خوب باشه وخوب وخوش وسرحال وشادوخندان باشي

دوستان مهربان من اميدوارم كه هيچ زماني غمِ ِ نگاه سياهش را به روي شما نگشايد

دوستان نارنجي من.

دوستی سخت دچار تنگنا شده است از من کمک خواست کمی باهم درد دل کردیم و گفتیم وشنیدیم نهایتا به این نتیجه رسیدیم که انسانها به همان اندازه که فکر می کنند دیگران درمشکلات آنها مقصرند خود تقصیر ندارند آیا به نظر شما اینگونه است ؟( )

حقیقت امر این است که من به این مسئله اعتقاد ندارم چرا؟

ما ایرانی ها عادت کردیم همیشه تقصیر را به گردن کسی بندازیم وخود از زیر قبول این مسئله شانه خالی کنیم اگر باورندارید من شما را هدایت می کنم به تفکری که قریب به اتفاق ماها در دوران تحصیل به نوعی با آن دست به گریبان بودیم و این شده است یک فرهنگ برای ما ؟./

در دوران تحصیل بخصوص دبستان .راهنمایی .دبیرستان وگاهی هم از سر لجاجت در دانشگاه هر موقع که نمره بد می گرفتیم شروع می کردیم به دری وری وفحش وناسزا و خلاصه دق دلی را سر معلم بنده خدا خالی کردن که فلا فلان شده به ما نمره نداد من خوب خونده بودم ( وجالب اینکه خودمون هم می دونستیم این نمره اضافیه . به اندازه همین نمره هم نخوندیم  )

و هرموقع که نمره ما خوب می شد کلی خودمون و تحویل می گرفتیم وکلاس می گذاشتیم که ای بابا من شاخ فیل را شکستیم و بقولی : من آنم که رستم بود پهلوان ( در حالی که به وظیفه خود عمل کرده ایم ) .

حال با این فرهنگ بزرگ شدیم ( البته به نوعی هم ما مقصر نیستیم)

در شرایط کاری اجتماعی تحصیلی و خانوادگی هم به دنبال دوم شخص می گردیم که کاسه کوزه ها را سر اوبشکنیم .

راستی چرا هیچ وقت از خودمان سئوال نکرده ایم پس نقش ما این وسط چیه ؟

می دانید چرا ؟

 چون که نمی خواهیم مسئولیت پذیر باشیم می خواهیم همیشه همه چیز به نفع ما تمام شود و ما برنده میدان باشیم

چشم ها  را باید شست جور دیگر باید دید .

همیشه می خواهیم برنده باشیم درحالیکه باید یادبگیریم که شکست هم برگی از برگهای زندگی است .

اکثر قریب به اتفاق ما از شکست واهمه داریم و آن را پایان موجودیت خود می دانیم در حالیکه باید واقعیت ها را بپذیریم وهر زمانی که توانستیم واقع نگر باشیم انوقت پیروزها درانتظار ماست .

  مي خواهم كمي مسئله را بررسي كنيم بدنبال مقصر نمي گرديم مي خواهيم ببينيم سهم هركسي چقدر است . خداوند بقدري مهربان است كه هيچ گاه نمي تواند ببيند انساني خوار وذليل مي شود خواري وذلت به داري ويا نداري نيست انسانهايي را مي بيني كه بسيار متمول هستند ولي در جامعه بسيار منفور شدند وآدمهايي را مي بيني در عين سادگي بزرگ شده اند .

سوئدي ها به آدم زمخت  وخشن مي گويند: han ar obildat يعني ( اوشكل نگرفته است ) يا او( درست نشده است ) به عبارت ديگر ساخته نشده است .

اين اصطلاح حاكي از آناست كه هيچ كس وقت صرف نكرده است كه آجرهاي مناسب براي شخصيت اين انسان را كار بگذارد . مفهوم اين اصطلاح اين نيست كه شخص غلط ساخته شده است بلكه اين است كه او اصلا ساخته نشده است .

مهمترين قسمتهاي شخصيت در زمان كودكي ساخته ميشود نخستين آجرهاي اين ساختمان همان تعليمات و توجيهات و استدلا لها وضوابط تنبيهات و تحسيناتي و اطلاعاتي است كه كودك در خود ضبط مي كند و موجب تجربيات دروني فردي مي شود . و باعث مي شود در ايام هاي مختلف سني با استفاده از آن تجربيات عكس العمل نشان بدهد براي ما عمل كردن به آرمانها يمان بسيار سخت است اما عمل نكردن به آرمانها يك چيز است  واصلا آرمان نداشتن چيز ديگر .

انسان آگاه زنده است چون مي داند چه احساسي دارد در چه زمان و مكاني زندگي مي كند مي داند بعد از مردن و زير خاك رفتن درختها هنوز باقي خواهندماند ولي او ديگر نيست كه آنها راتماشا كند بنا براين مي خواهد امروز تا آنجا كه امكان دارد از ديدن آنها لذت ببرد .

يا حق .